Co ze mnie za matka?!

Styczeń 2018 roku. Zostawiliśmy paczkę pieluch,zapas mleka, kaszy i kilka gerberów a porzuciliśmy nadzieje, że dziecko nie będzie rozpuszczane, jak dziadowski bicz po czym obraliśmy kierunek na Zakopane.

Na trzy dni.

TAK.

Zostawiliśmy niespełna 1,5 roczne dziecko z babcią. NA TRZY DNI. I pojechaliśmy w góry. SAMI.



Na dzień dobry ziemia się pod nami nie otworzyła a spod niej nie wychylił się diabeł z wiadrem siarki dla każdego. Możemy co najwyżej dywagować, czy ten halny co nas spotkał na miejscu, to była kara wymierzona nie spełniającym społecznej normy poświęcania wszystkiego dziecku rodzicom.



Wyrzuty sumienia, że w sumie dobrze się bawię z mężem minęły po pierwszych kilku kilometrach. A kolejne, że zdarza mi się przez moment nie myśleć, co tam u naszej młodej słychać - gdzieś tak w okolicach piątego przekleństwa na to, jak kiepsko chodzi mi się w rakach, tego samego dnia.

W schronisku padłam i przespałam całą noc zdumiona tym faktem.



Kolejne dni to zdobywanie szczytów, piękna pogoda i rozkoszne, nieśpieszne siedzenie przy stole nad planszówkami lub integracją z innymi turystami.

Mogłabym tu rozwinąć temat tego, gdzie, jak i z jakim poświęceniem wspinaliśmy się podczas wyjazdu, ale robi to już mój mąż na niniejszym blogu (zapraszam!):

https://www.facebook.com/pg/ceperwgorach/posts/



Trzymając się tematyki bloga od siebie uzupełnię to następującymi przemyśleniami:

1.Nadal jestem za tym, że jednak najpierw jesteśmy sobą, potem parą a na końcu rodzicami i jeśli zaniedbamy pierwsze dwie rzeczy, to odbije się to z nawiązką na tej trzeciej,
2.W żadnej z tych ról nie powinno się zatracać, bo przesada nigdzie nie jest dobra,
3.Nawet bombonierką można się przejeść - wspaniale jest być rodzicem, ale dobrze jest też na moment się od  tego oderwać, żeby to, co dobre, nie stało się męczącą rutyną,
4.A jak dziecko przeżyło "obóz wychowawczy u babci"?

• kategorycznie odmówiło danonków na rzecz ukochanego jogurtu greckiego - brawo córcia! ;)
• świetnie się bawiło,
• nie płakało za nami,
• oduczyło się jeść w nocy,
• usamodzielniło w paru kwestiach,
• wszystko to wzięło w łeb, jak tylko wrócili rodzice :P

Doszkalając się zawodowo za pomocą tej fantastycznej, popularnonaukowej książki o technikach poznawczo-behawioralnych w pracy z trudnymi zachowaniami dziecka:



naszła mnie refleksja od kiedy można przydzielać dziecku pewne obowiązki? 

Pierwsze co przyszło mi do głowy, to że przychodzi to dość naturalnie wraz z nabywaniem przez dziecko konkretnych umiejętności. Jeśli przykładowo samo już umie sięgnąć po butelkę i wypić jej zawartość, to przestajemy (a przynajmniej powinniśmy przestać) asystować przy tym zajęciu. Staje się ono niejako obowiązkiem ("Możesz już sama jeść, nie muszę Ci pomagać").

Do czego są obowiązki? Docelowo do kształtowania umiejętności, które pomogą dziecku w usamodzielnianiu się oraz nauczą ważnych dla nas wartości. Jedno i drugie generalnie służy temu, żeby dziecko było w stanie przeżyć samo, gdy nas zabraknie.

Warto więc rzucić okiem na to, co już nasze dziecko potrafi i czy są to już rzeczy, które pomogą mu w usamodzielnianiu się.

Abstrahując od zabaw typu nakładanie kółka na patyk, które same w sobie szlifują coś, co już dziecko potrafi, mogę uznać że moja córka samodzielnie robi następujące rzeczy:

• je łyżeczką i widelcem,
• pije z kubka i przez słomkę,
• je rękoma kanapki, owoce i warzywa,
• czesze włosy,
• myje ręce,
• myje zęby,
• myje się w ogóle gąbką,
• wkłada ręce do rękawów,
• wkłada buciki,
• wkłada skarpetki,
• wkłada czapkę na głowę,
• odkłada rzeczy na wskazane miejsce oraz bez wskazywania na miejsce przez siebie upatrzone (często pokrywa się to z docelowym miejscem przedmiotu),
• zasypia samodzielnie,
• stawia pierwsze kroki.

W kolejną podróż w góry wybraliśmy się z dzieckiem dopiero 7 miesięcy po pierwszej wycieczce. I to nawet nie dlatego, że baliśmy się jechać z małym dzieckiem ale dlatego, że urodziło się we wrześniu, w październiku były jeszcze warunki pogodowe ale później zrobiło się za zimno, później za śnieżnie a koniec końców za deszczowo, żeby maluch miał jakąkolwiek radość z pobytu.

Majówka zapowiadała się zimna i deszczowa, ale nie w Czechach. wyruszyliśmy po śniadaniu samochodem i o ile pod Poznaniem pogoda była idealna, o tyle im bliżej czeskiej granicy tym bardziej się psuła.
Odkryliśmy, że kumulacja chmur zatrzymała się w Szklarskie Porębie. Za nią było już pięknie i słonecznie.

Tip nr 1 - nie jedź z dzieckiem za dnia, jeśli nie jest przyzwyczajone do siedzenia tyle godzin w samochodzie

Nasze jest i w dodatku jest melancholijnego usposobienia, więc ze spokojem ruszylismy za dnia.

Tip nr 2 - zabawki.

My od zawsze dajemy jej maks 3 na raz, żeby jej nie przestymulować, ew. miskę z tematycznymi rzeczami. Być może to pomaga jej się bawić jedną na raz przez dłuższy czas. Na drogę wzięłam łącznie siedem, wystarczyło pięć.

Tip nr 3 - rymowanki, piosenki, zabawy paluszkowe

Nieodzowny zapełniacz czasu w drodze do celu.

Tip nr 4 - stacje i restauracje z przewijakami

W sieci dostępne są wyszukiwarki stacji, które przewijaki posiadają. Ich różnorodność zaskakuje - od tych plastikowych, sterczących ze ścian, do wielkich, drewnianych jak przyniesionych z domu.

Jeśli nie tam, to najlepiej zatrzymać się w dużych restauracjach i zajazdach, zwykle mają. Jeśli nie, to zostaje do przebierania auto albo, jak w naszym przypadku, zaplecze pizzerii w której byliśmy jeszcze, jak nasze dziecko zamieszkiwało mój brzuch. Bardzo urocze przeżycie :)

Tip nr 5 - jedzenie w drodze. 

Tu prosta sprawa. Termos z wrzątkiem, mleko modyfikowane oraz woda w butelce. Obiadek typu Gerber i deserek ze słoiczka także ułatwiają sprawę.


Naszym celem był Czeski Raj. Zdecydowaliśmy się na pensjonat położony w jego sercu, skąd nie było daleko zarówno do atrakcji, jak i do większych miast, gdyby zaszła taka potrzeba.
Ceny bardzo podobne do polskich, przy czym apartament wyszedł  taniej - dwa pokoje + łazienka + aneks kuchenny za 50zł/doba. Widok na ogród, telewizor w pakiecie, latem mini basen, restauracja na dole a gości poza nami w zasadzie nie było. Raz zauważyłam jeden samochód z Polski, ale po nocy znikł.


Nasz wyjazd był niskokosztowy z uwagi na spore wydatki, jakie ponieśliśmy wcześniej.

Przy okazji uskutecznialiśmy pedagogikę Montessori także na wyjeździe :)



Tip nr 6 - wybieraj małe pensjonaty lub agroturystykę, względnie mało popularne schroniska, a zaoszczędzisz sporo pieniędzy.

Tip nr 7 - własna wałówka bardzo upraszcza sprawę. Zabraliśmy produkty do śniadań i kolacji oraz gerbery dla dziecka. Obiady jedliśmy lokalne, wychodziło po ok 25zł/os/obiad.



Przed wyjazdem sprawdzaliśmy, czy nasze dziecko wytrzymuje nerwowo 2-3h wycieczek chodząc z wózkiem po lokalnej puszczy, co jest dla nas tipem nr 8. Niestety dla nas dziecko zapałało nienawiścią do spacerów w wózku i przypomniało sobie, że kangurowanie w chuście było super. Stąd mimo że wzięliśmy wózek częściej wrzucaliśmy ją do chusty, albo do nosidła. Dało nam to trochę w kość, więc jeśli planujecie spacery po górach, to tip nr 9 - poćwiczcie przed wyjazdem. Ja dałam radę bo 3x w tygodniu i tak ćwiczyłam, ale widziałam, że mąż się spocił ;)

Wysokość gór pozwalała na zabranie takiego malucha (sprawdźcie wcześniej, czy możecie), także ruszyliśmy przez skały...

Nasza córka pierwszą jazdę autem zaliczyła podczas odbioru ze szpitala. Potem kilka krótkich jazd próbnych po okolicy żeby upewnić się, iż dobrze reaguje na auto (reagowała bardzo dobrze, bo głównie spała ;) ) i po podróży do głazów krasnoludków (w tę i z powrotem spała) radośnie ruszyliśmy na Szczecin, optymistycznie nastawieni co do trasy.

Kiedy nasza córka skończyła 4 tygodnie i oficjalnie przestała być noworodkiem uznaliśmy, że czas i warunki sprzyjają decyzji o wspólnym wyjeździe. Mowa tu o wietrznym, ale jeszcze ciepłym październiku.

Jako miłośnicy gór szukaliśmy czegoś prostego z racji na niedawny poród drogą cesarskiego cięcia jak i małą-wielką niewiadomą jak zachowa się nasza córka.

Wybór padł na Gorzeszów leżący nieopodal wyższych górek, blisko czeskiej granicy. W tamtejszej agroturystyce odbywał się zlot miłośników gór, takich jak i my, poza tym jest tam prosta trasa na głazy krasnoludków.

Pierwszy raz pakowaliśmy małego podróżnika więc ogarnięcie co będzie nam potrzebne zajęło chwilę. Byliśmy na mleku modyfikowanym i przed odkryciem ekspresu do mleka, więc mleko, dwie butelki i termos poszły na pierwszy rzut. Dalej oczywiście pieluszki, trzy pieluszki tetrowe, wanienka, szampon i płyn do mycia, oliwka, szczotka, ręcznik, krem na odparzenia, krem do twarzy, paracetamol, woreczki śniadaniowe na zużyte pieluszki, ubranka na 3 dni, czapka, kurtka, buty i kocyk. Zrezygnowaliśmy z wózka na rzecz chusty. Zabrakło termometru, pożyczaliśmy.

Droga z Poznania za Wałbrzych minęła nam spokojnie. Wyjechaliśmy popołudniu i dojechaliśmy po 22:00. Dziecko całą drogę przespało i tu pierwszy plus podróży z tak małym dzieckiem - głównie śpi i je a jak czuwa, to krótko i się rozgląda. Przerwy na stacjach benzynowych na karmienie i przewinięcie dostarczały zarówno zauroczonego becikiem "ooouuuhhh! <3" obsługi (wrzątek do mleka? nie ma problemu!), jak i flory bakteryjnej, jeśli ktoś lubi uodparniać jak my.

Na miejscu ekipa wiedziała, że przyjeżdżamy z dzieckiem ale nie sądzili, że tak małym. Córka przechodziła więc z rąk do rąk przyjmując to godnie i zasypiając gdzie popadnie ;) Korzystając z kolejnego plusa, jakim jest wciąż mnie wrażliwy niż u starszaków słuch, siedzieliśmy z nią co chwila przy stole z biesiadnikami. Do głośności przywykała już w ciąży (koncerty z kocykiem na brzuchu) a teraz spała nam na rękach nieczuła na śmiechy i rozmowy.

Spacer na głazy w chuście w pozycji na kangurka zniosła tak sobie, głównie z powodu rozpoczynającej się alergii pokarmowej o której mieliśmy się dowiedzieć dopiero za 3 tygodnie. Tymczasem karmiliśmy ją w drodze, otulaliśmy a ostatecznie pomagało przełożenie na ramiona do pozycji kołyski i otulenie chustą, co widać na zdjęciu.

Z takim becikiem zrobiliśmy powolne kółko do i z głazów.

Konkluzje:

-dziecko o ile jest ciepło ubrane, zamotane i osłonięte od wiatru oraz nic mu nie dolega - niucha noskiem i z zainteresowaniem odnotowuje nowe zapachy,
-lepiej zadbać o swoją kondycję przed ciążą i w jej trakcie, bo utrzymanie aktywności silnie zaprocentowało podczas rekonwalescencji,
-jeśli męczy Cię noszenie dziecka-oddaj je ojcu ;),
-każdy chętnie pilnuje maleństwa, gdy lecisz robić mleko lub trzyma je, gdy potrzebujesz rąk,
-ufaj ludziom :)
-na pierwszy rzut lepiej jest nocować w agroturystyce niż schronisku, chociażby ze względu na małą rotacje ludzi,
-nie baw się w modę gdy brzuch jeszcze opada-dresy i trapery+kurtka oversize pod którą schowasz chustę będą najlepsze,
-bierz wszystkiego minimum ale zaplanuj dobrze wyposażoną apteczkę, kiedy do szpitala jest dość daleko,
-pieluszkę można zmienić wszędzie, chociaż nie porywaliśmy się na jej wymianę w chuście przy wietrznej pogodzie, także zawsze sprawdźcie, czy na trasie jest jakaś wiata na taką okoliczność!
-najwięcej barier masz w głowie :)

W ciągu 4 tygodni od porodu udało mi się ułożyć czas spędzany z dzieckiem, nieco je poznać, uznać, że jest aniołkiem i nie należy tego psuć.

Poczytałam także co robią w wolnym czasie inni z 3-4 tygodniowymi maluchami i włos mi się na głowie zjeżył.

Maty edukacyjne, grzechotki, kontrastowe karty - to krótki przegląd. Nie ma w tym nic złego, tylko że te metody spędzania czasu z dzieckiem były zakończone po tygodniu-dwóch komentarzem, że dziecko płacze, nie jest zainteresowane a przede wszystkim, że jest już (!) znudzone (!!) tymi zabawkami.

Nie za bardzo wiedziałam, jak 3-4 tygodniowy maluch może być już znudzony zabawkami, ale przede wszystkim nie rozumiałam, jak w ogóle miesięczne dziecko można już nimi bombardować, ale przypuszczam, że to efekt silnego marketingu twórców takich zabawek i pozostawianych przez nich w sieci informacji, że można a wręcz należy z nich korzystać w tym czasie.

Przyjrzałam się mojemu dziecku i postanowiłam popatrzeć na świat z jej perspektywy.

Wszystko widzi i słyszy po raz pierwszy. A nawet jeśli widzi to po raz drugi czy trzeci, to tylko z nowej perspektywy i na tym etapie jej pamięć jest dość krótka.
Kierując się pomysłem "Łatwego planu" z książki "Język niemowląt", który bardzo polecam, córka budzi się rano, trzeba skontrolować jej pieluszek, nakarmić, przez chwilę się pobawić a potem stopniowo wyciszam ją do drzemki.
I tak w kółko przez cały dzień.

Jak spędzić z nią więc czas wolny?
Po pierwsze - samo karmienie to już jej sposób spędzania czasu, gdy jest aktywna.
Dalej - każda czynność czy bodziec już ją porusza, tylko w różnym stopniu.

Dudniący telewizor - mega dużo gwałtownych bodźców.
Świecąca się lampa - jeden stały, ciekawy bodziec.
Twarz mamy nad jej twarzą - sporo interesujących bodźców.
Gdy jest przytulona i chodzimy po domu sprzątając - to też sporo bodźców zwłaszcza, gdy dodatkowo opowiadam jej co robię.
Śpiewanie jej podczas gdy prasuję a ona leży, patrzy i słucha - to też atrakcja. A ja przy okazji robię wprawki wokalne.
Spacer - bardzo dużo przytłaczających bodźców.
Jazda autem - jak wyżej.

Także finalnie nie spędzamy jakoś wyjątkowo tego czasu na wyjątkowych zabawach. Gdy jest przytomna to po nakarmieniu i przewinięciu albo ją odkładam żeby patrzyła, jak coś robię, albo zakładam chustę i chodzę z nią po domu sprzątając, gdy potrzebuję obu rąk. Ale staram się tego nie nadużywać, bo w przyszłości nie będę jej tak mogła nosić. Robię tak tylko gdy nie odpowiada jej pozostawienie w lezaczku i patrzenie z jego perspektywy na pranie, prasowanie czy inne czynności.

Czytam jej też na głos to co akurat czytam.

Siadamy na Skype i kontaktujemy się z babcią lub ciociami.

Idziemy na spacer.

Opowiadam co akurat robię.

Sadzam ją na przeciw siebie i ćwiczę. Zdaje się że ją to bawi ;)

Patrzymy przez okno.

Robię miny.

Zaszalałam i kupiłam karty kontrastowe. Przez jakiś czas skupianie na nich wzroku było ciekawe, potem zaczęła dostrzegać też inne kolory i grzecznie zwracała uwagę na to co jej pokazywałam, ale czerwono-czarne obrazy na ścianie były ciekawsze.

Kangurujemy.

Po 18:00 wyciszamy już powoli, inaczej mój anioł zaczyna zamieniać się w demona, bo ma dość. Pokarało mnie m.in. siedzenie z nią i mężem, gdy on ogląda National Geographic i dodatkowo produkuje na zamówienie rózne rzeczy, co też jest "hałasogenne". Jak na koniec ją przytuliłam, ale w tle puściłam serial, to miałam noc z głowy.